Jak Fernando i Ferrari obrócili Twittera na swoją korzyść

@alo_oficial: 2 godziny ćwiczeń z członkami teamu
a teraz japoński obiad

Choć media społecznościowe zawładnęły naszą wyobraźnią i rzeczywistością już jakiś czas temu, część zespołów i kierowców F1 pozostawała wobec nich długo obojętna, nie wykorzystując ich pełnego potencjału. Było to o tyle ironiczne, że jednym z ważniejszych tematów pozatechnicznych omawianych przez osoby związane z F1 jest już od pewnego czasu konieczność lepszej komunikacji i otwarcia się na fanów. A temu właśnie służą przecież narzędzia takie jak Facebook czy Twitter. Ostatnio coś tu jednak drgnęło, a prym wśród twitterowców zaczyna wieść Ferrari i jego kierowcy. Postanowiłam więc przyjrzeć się, jak tę platformę wykorzystuje włoski zespół, a przede wszystkim jeden z jego kierowców – Fernando Alonso.

Hiszpan zawsze należał do kierowców skrytych, pilnie chroniących swojego prywatnego życia przed opinią publiczną. W wywiadach powtarzał, że do kontaktów z przyjaciółmi nie potrzebuje ani Facebooka ani Twittera, wybierając telefon i spotkania na żywo. Takie podejście szło w parze z nastawieniem Ferrari, które przez długi czas zabraniało kierowcom prowadzenia kont na Twitterze, uznając, że (złudna) anonimowość, jaką gwarantuje internet nie przysłuży się dobrej komunikacji z fanami. Team prowadził konto na Twitterze (@InsideFerrari), ale wiadomości tam podawane były lakoniczne i nie dawały wglądu w to, co dzieje się w zespole.

Od obecnego sezonu wszystko się jednak zmieniło. Ferrari pozwoliło założyć konta kierowcom, a ci szybko z tej możliwości skorzystali. Urwani ze smyczy zawodnicy (choć nie można wykluczyć tego, że ktoś ich tweety kontroluje) zachowują się poprawnie, a nowe narzędzie wykorzystują dla dobrych celów i w ciekawy dla kibiców sposób. I choć czasem któryś napisze coś bardziej kontrowersyjnego (jak np. Fernando Alonso po GP Bahrajnu: „Myślę, że w kolejnych wyścigach będziemy się dobrze bawić! Można bronić pozycji jak się chce i wyprzedzać poza torem! Bawcie się dobrze! ;)))” – w odpowiedzi na jazdę na granicy legalności Nico Rosberga i Lewisa Hamiltona i brak kar dla kierowców) to jednak pozostają w granicach dobrego wychowania i opanowania, nie wpadając w pułapkę, w którą nie raz złapał się Lewis Hamilton (@LewisHamilton). Anglik już kilkakrotnie napisał coś ostrego pod wpływem chwili na Twitterze, by przepraszać za wypowiedź sekundę później w kolejnych tweetach.

@alo_oficial: Ponieważ zawsze należy słuchać rad mamy,
ok Mamo... jutro fryzjer...;)))*

@alo_oficial: Robię „nesquik” dla
@lsgrcbd i @fabrifisio a potem spać.
Łatwo zauważyć, że nie mieszkają sami...;))))

Szczególnie Fernando Alonso (@alo_oficial) czuje się najwyraźniej na Twitterze jak ryba w wodzie i szybko ogarnął nową platformę komunikacji z fanami. Bo do tych celów właśnie służy mu Twitter. Próżno więc szukać na koncie Alonso prywatnych rozmów z przyjaciółmi (czasem wymieni kilka tweetów z byłą żoną czy z jakimś znanym sportowcem) – medium Hiszpan wykorzystuje przede wszystkim właśnie po to, by pokazać fanom, na czym polega życie kierowcy F1. Osoby, które śledzą karierę Fernando od lat mówią, że to co widzą na Twitterze nie odbiega znacznie od dotychczasowego (ich zdaniem) wizerunku Alonso (według mnie konto Hiszpana jest bardzo fajnie prowadzone, co uważam za rzecz pozytywną, natomiast nie mogę powiedzieć, żeby moje zdanie na jego temat uległo nagłej zmianie – raczej potwierdza się to, co do tej pory o kierowcy sądziłam). Inaczej sprawa ma się z kibicami, którzy Alonso nie sprzyjali, uznając go za gbura i osobę niesympatyczną. Ci z zadziwieniem zauważają, że dzięki Twitterowi 2-krotny mistrz świata znacznie ocieplił swój wizerunek, odrzucając rolę nadwornego czarnego charaktera F1. „Okazuje się”, że Fernando potrafi być zabawny i wyluzowany. Wystarczy przywołać tweety np. z rozczochranym zdjęciem – zapowiedzią wizyty u fryzjera na prośbę mamy* czy prezentacją, jak Hiszpan robi kakao dla swojego fizjoterapeuty. Można wysnuć śmiałą tezę, że po kilku zaledwie miesiącach Alonso z sukcesem pogrzebał przytkniętą mu (przede wszystkim przez brytyjską prasę) etykietkę Dicka Dastardly’ego. Sam kierowca zapytany o to przez jednego z fanów odpowiedział zresztą:

„Myślę, że zawsze prezentowałem się taki, jaki jestem. Osoby, które znają mnie od lat, mówią, że się nie zmieniłem. Myślę, że moje poglądy na ważne kwestie nie uległy zmianie. Często, kiedy czytam moje wypowiedzi na okładkach pism, czuję się oddalony od tej osoby. Tak jakbym to nie był ja. Potem widzisz wypisane opinie osób, które nawet cię nie znają i nigdy z tobą nie rozmawiały. Między jednym a drugim tworzy się wizerunek, który ma ze mną niewiele wspólnego, albo i nic... Do tej pory...”

Pewną rolę odegrał w tej kwestii także Tomita – mała japońska figurka, której zdjęcia [w najróżniejszych sytuacjach (np. w kasku kierowcy czy „na wakacjach”), miejscach (Paryż, Sydney, Szanghaj) czy z różnymi osobami (była żona Raquel, fizjoterapeuta Fabrizio Borra)] Alonso publikuje z krótkimi (często dowcipnymi) komentarzami na Instagramie. To proste posunięcie także przyczyniło się do znacznej zmiany wizerunku kierowcy, który „nagle” okazał się mniej oziębły niż wielu sądziło.

Życie Tomity

alo_oficial: Szukam kanału, żeby obejrzeć
mecz [Real-Barcelona]

alo_oficial: @fabrifisio podłącza
„maszynę prawdy”. Sprawdzanie
nawodnienia i wskaźników
chemicznych ;)

Ale ocieplenie wizerunku to tylko produkt uboczny, tego do czego Alonso wykorzystuje Twittera. Rozmawiałam na ten temat ze znajomym, zauważając, że Twitter Alonso jest jednym z ciekawszych formułowych kont. Odpowiedział: „tak... dla stalkera”. Nie mogę się z tym zgodzić. Alonso bardzo sprytnie wykorzystuje Twittera, dając nam namiastkę swojego prywatnego życia. Dzięki temu zaspokaja ciekawość osób, które chciałyby wiedzieć, jak spędza wolny czas, ale jednocześnie trzyma wszystkich na dystans, kontrolując to, co na temat jego życia jest publikowane. Dowiemy się więc, gdzie jedzie po danym grand prix, kiedy gra w piłkę z przyjaciółmi, czy gdzie zjadł lunch z rodziną Sainzów i własną mamą, ale to co ważne pozostaje nadal w ukryciu. Próżno szukać tu więc informacji np. o tym, gdzie i z kim Fernando poszedł na randkę. Dzięki sprawnemu opanowaniu Twittera Alonso daje nam poczucie, że jest blisko i że dzieli się z nami swoim życiem, niepostrzeżenie zachowując jednocześnie najważniejsze kwestie dla siebie.

Znaleźć można tu za to informacje na temat życia kierowcy – ile i jak często trenuje, co robi tuż po wyścigu, jak przygotowuje się do kwalifikacji, czy jak pracuje już po nich, albo kiedy i jak często odwiedza Maranello, by pracować z inżynierami czy na symulatorze. Dzięki temu możemy zobaczyć, jak skomplikowana jest praca kierowcy, jak wiele się na nią składa czynników i że nie jest to tylko jeżdżenie w kółko kilka godzin od piątku do niedzieli co drugi weekend.

@alo_oficial: Ostatni ciężki trening
przed wylotem do Chin

Ale i to nie wszystko w koncie kierowcy. Dzięki Twitterowi fani mogą poczuć się bliżej zawodnika także w inny sposób: Hiszpan wraz ze swoim managementem organizuje co pewien czas „wywiady fanów z kierowcą”. Polega to na tym, że przez określoną liczbę dni fani piszą na Twitterze (i Facebooku) pytania do kierowcy, z których następnie wybierane są te najciekawsze/najśmieszniejsze/najczęściej powtarzające się, na które odpowiedzi Alonso publikuje na swojej stronie (przykład takiej odpowiedzi – o wizerunku – znalazł się powyżej). Dzięki temu możemy dowiedzieć się rzeczy niebanalnych, o które nikt wcześniej nie pytał kierowcy (jak np. to że zbiera kaski innych zawodników).

alo_oficial: Nowy kask do mojej kolekcji.
Dziękuję Jacques! Mistrz świata i świetny
partner zespołowy!

Podobne sesje organizuje Ferrari (tu wygląda to nieco inaczej – co pewien czas przez godzinę możliwe jest zadawanie pytań oznaczonych przez #askFerrari, a team wybiera te najciekawsze i na nie odpowiada na bieżąco). Sesje zarówno Alonso jak i Ferrari cieszą się dużym powodzeniem (Alonso otrzymał ostatnio kilka tysięcy pytań, z których wybrano najciekawsze), można więc obawiać się, że nasze pytanie przepadnie w tłumie i nic z tej „bliskości” mieć nie będziemy. Oczywiście takie obawy są uzasadnione, ale jeśli zada się odpowiednie pytanie, istnieje szansa, że zostanie ono dostrzeżone. Za przykład mogę posłużyć sama: zadałam 2 pytania Ferrari i na oba otrzymałam odpowiedź. Do Fernando z kolei wysłałam 3 pytania, z których wybrane zostało jedno (w najbliższym czasie ma się pojawić kolejna część wywiadu fanów z Alonso, więc kto wie, może doczekam się jeszcze choć jednej odpowiedzi).

Zespół stał się zresztą dużo bardziej otwarty w stosunku do fanów – nie dostarcza nam już tylko tweetów z suchymi informacjami, ale też wdaje się w polemiki z kibicami, a także w czasem dość zabawne dyskusje na forum publicznym z własnymi kierowcami.

Dyskusja Ferrari z kierowcami na temat ich domniemanej niesubordynacji
(powiększ, żeby zobaczyć szczegóły).

O zmianie stosunku Ferrari do Twittera świadczy odpowiedź, na pytanie jakie zadałam zespołowi podczas jednej z sesji pytań od fanów. Byłam ciekawa, czy team nie obawiał się, że Twitter stanie się kolejnym kanałem krytykowania znajdującego się i tak pod dużą presją mediów i fanów Felipe Massy (@Felipe1Massa). Team odpowiedział: „Nie, Twitter to narzędzie do komunikacji i jesteśmy pewni, że wielu fanów wykorzysta go, by być bliżej [Felipe Massy]”. To całkowite przeciwieństwo zeszłorocznej postawy mówiącej o anonimowości internetu i wynikających z niej zagrożeń. Co ciekawe zespół nie pomylił się w tych przypuszczeniach – Felipe Massa może nie jest tak przebojowy w tym medium jak Fernando Alonso (choć ujawnia ze swojego prywatnego życia więcej niż Hiszpan – mamy chociażby zdjęcia z synem i żoną), ale rzeczywiście większość tweetów kierowanych do niego jest serdeczna i podtrzymująca na duchu, a nie krytykująca.

@Felipe1Massa: Spójrzcie, gdzie skończyłem!!
Felipinho zmusił mnie, żebym przyszedł...

Osobiście tak jak i Fernando uważam, że media społecznościowe nie służą komunikacji z przyjaciółmi (do tego lepsze są telefony, spotkania czy e maile, jeśli przyjaciele mieszkają np. w innych krajach), ale dostrzegam wagę zarówno Facebooka jak i Twittera. Nie bez powodów w końcu założyłam stronę bloga na Facebooku (na którą serdecznie zapraszam), Twittera natomiast używam jako bardzo przydatnego źródła informacji – m.in. poprzez śledzenie kierowców i zespołów.

Dla zainteresowanych: także zespół HRT (@HRTF1Team) umożliwia zadanie pytań (o motorhome) teamowi poprzez Twittera. Wystarczy zaadresować tweeta do zespołu, dodając #HRTonline i pytanie. Szczegóły tu.

* Przemiana wizerunku Fernando Alonso rozpoczęła się w momencie, gdy kierowca założył konto na Twitterze. Uważam jednak, że zdjęcie z rozczochraną fryzurą przypieczętowało zmianę w sposobie odbioru Fernando przez wielu kibiców F1. Publikacja tego bardzo popularnego w internecie zdjęcia stała się momentem, w którym Alonso pożegnał się z etykietą Dicka Dastardly'ego F1, a stał się w pełni fajnym i miłym człowiekiem.

Zawsze możecie też śledzić mnie na Twitterze: @LillaMyF1.

_______________________________________________

Przepraszam, że nie pojawiło się podsumowanie GP Bahrajnu – nadmiar pracy uniemożliwił mi napisanie go przed długim weekendem majowym, na który następnie wyjechałam. Teraz jest już natomiast zbyt późno i uważam, że podsumowanie wyścigu w tym momencie mija się z celem. Mam nadzieję, że to pierwsze i jedyne takie obsunięcie ;).

GP Chin - spostrzeżenia i wnioski

Chiny rozpuszczają nas w ostatnich latach, dostarczając jednych z bardziej interesujących wyścigów. Choć tym razem zwycięstwo Nico Rosberga wydawało się od pewnego momentu niezagrożone, to jednak rywalizacja za jego plecami przyprawiała o ciarki na plecach. Już dawno nie widziałam wyścigu, w którym tylu kierowców walczyłoby do ostatnich kółek o dwa pozostałe miejsca na podium, a stawka była tak zbita do ostatnich metrów bez udziału samochodu bezpieczeństwa.

GP Malezji - spostrzeżenia i wnioski

Zaledwie nieco ponad tydzień temu stwierdziłam, że Malezja dostarczy nam lepszego obrazu sytuacji w F1. W momencie napisania tych słów, jedna rzecz przyszła mi do głowy: deszcz! Zdarza się bowiem często, że wyścig na torze Sepang jest mokry, a przez to niełatwy i niedający jasnego obrazu rzeczywistości. Jednak nawet mimo deszczu, wyścig dostarczył nam pewnych wskazówek dotyczących formy i potencjału poszczególnych zespołów. Ponadto, deszcz zaostrzył rywalizację i pozwolił nam osiągnąć poziomy ekscytacji całkowicie niedostępne jeszcze rok temu.

Grand Prix Australii - spostrzeżenia i wnioski

Po zakończeniu Grand Prix Australii mamy zaledwie kilka dni na złapanie oddechu przed wyjazdem do Malezji, która powinna dać nam bardziej oczywisty obraz stawki na początku mistrzostw – to w końcu stały tor wyścigowy. Wyścig w Melbourne był interesującym wstępem do sezonu, który zapowiada się dużo ciekawiej niż zeszłoroczna rywalizacja. Jestem jednak przekonana, że połowa zachwytu była spowodowana nie jakością samego wyścigu, ale tym że nie oglądaliśmy F1 od kilku miesięcy. Być może sezon powinien rozpoczynać się w Abu Zabi lub Walencji – jest wielce prawdopodobne, że spragnieni wyścigów nawet nie kłopotalibyśmy się, żeby narzekać na nudę*.

Z pozytywów weekendu należy odnotować emocje nie tylko podczas wyścigu, ale także kwalifikacji, które przyniosły nam kilka niespodziewanych wyników i zwrotów akcji – coś czego tak bardzo brakowało nam rok temu. Nawet treningi były fascynujące i wcale nie dlatego, że kierowcy rozbijali się czy popełniali błędy, ale dlatego, że w końcu w ogóle były. Taki już przywilej goszczenia wyścigu inaugurującego sezon: wszystko jest interesujące!

Chyba wszyscy oglądaliśmy wyścig, więc pisanie tradycyjnej relacji nie ma większego sensu. Zamiast tego postanowiłam napisać tekst innego typu, w którym podsumuję występy niektórych kierowców i zespołów, dzieląc ich na odpowiednie kategorie.

Wyścig o GP Australii - wstęp

Kwalifikacje

Po roku właściwie zerowej walki w sobotę, miło było w końcu zobaczyć większą liczbę (innych niż wcześniej) kierowców walczących o pole position. Lewis Hamilton i Jenson Button udowodnili, że kaczy nos nie jest w tym roku niezbędny, by bolid był szybki. Szkoda tylko, że samochody przeszły już homologację i nosy pozostaną, jakie są.

Zapowiedź sezonu 2012 cz. II

W tym roku, jak zawsze, czeka nas kilka ciekawych, i kilka bardziej oczywistych, pojedynków wewnątrz zespołowych. Wszystkim warto będzie się uważniej przyjrzeć, bo stara formułowa prawda mówi o tym, że pierwszym kierowcą, którego musisz pokonać w walce o tytuł jest twój partner. Oto moje typy, kto pod koniec listopada będzie mógł z satysfakcją powiedzieć, że przynajmniej to zadanie wykonał śpiewająco.

Zapowiedź sezonu 2012 cz. I

Za niecałe dwa dni rusza jeden z bardziej zagadkowych sezonów F1 ostatnich lat. Choć przewidywanie kolejności stawki na podstawie zimowych testów zawsze było podchwytliwe, to w tym roku wszyscy jak mantrę powtarzają, że sytuacja jest wyjątkowo skomplikowana i nikt nie wie właściwie, gdzie względem konkurencji się znajduje. Red Bull znów będzie najprawdopodobniej najszybszy, ale mało kto wróży austriackiemu teamowi dominację jak w sezonie 2011. Na starcie staje rekordowa liczba sześciu mistrzów świata (wszyscy zdobywający tytuły aż od 2000 r.), którzy zasiądą za kierownicami bolidów pięciu czołowych zespołów. Nic więc dziwnego, że kibice już ostrzą sobie zęby na pojedynki.
Tekst zapowiedzi podzieliłam na dwie części: w pierwszej znajdziecie listę rzeczy, na które ja sama będę w tym roku zwracała baczną uwagę; druga zawiera kilka słów o kierowcach: przewidywany przeze mnie wynik pojedynków wewnątrzzespołowych wraz z uzasadnieniem.

Miejsce kobiet w F1

Szef Marussi John Booth i María de Villota

Zatrudnienie Maríi de Villoty jako kierowcy testowego Marussi wywołało kilka dni temu spore poruszenie. Wśród ogólnej wrzawy na pierwszy plan wybijała się ekscytacja tym, że mamy oto kobietę na stanowisku kierowcy F1. Marussia nie będzie jednak pierwszą przygodą de Villoty z F1, a sama Hiszpanka nie jest pierwszą kobietą, która wkroczyła do elitarnego kręgu kierowców królowej sportów motorowych. De Villota testowała już bolid Renault w sierpniu 2011 r. na torze Paul Ricard, gdzie przejechała dystans pozwalający na uzyskanie niezbędnej do startów w F1 superlicencji. Na tym się jednak skończyło i de Villota, wbrew nadziejom, nie otrzymała posady kierowcy testowego teamu z Enstone.

Oscary 2011

Dziś w nocy Akademia przyznaje Oscary. Czemu więc nie zabawić sie w wytypowanie zwycięzców formułowych. Kto zgarnąłby jaką statuetkę, gdyby te najbardziej znane (a dla niektórych także najbardziej wartościowe) nagrody przyznawane były w świecie F1?

Oto moje typy zwycięzców za rok 2011. Wzorem Akademii, a w myśl Hitchcockowskiej zasady mówiącej o tym, że najpierw musi być trzęsienie ziemi, a potem napięcie ma rosnąć, zaczniemy od kategorii mniej ważnych, by powoli przejść do tych najważniejszych.

Spóźnione Walentynki

Powiem szczerze - nie lubię Walentynek. Nigdy nie lubiłam i pewnie raczej nie polubię. Ale nie o tym będzie.

Ponieważ nic niestety nie poradzę na istnienie Walentynek, więc uznałam, że dwa dni po nich to idealny moment, żeby podzielić się z Wami pewną historią miłosną, która zrodziła się w padoku, a której różne dzieje spisywałyśmy kiedyś razem z L.

Oto jedna z licznych wersji płomiennego romansu Fernando Alonso i Marka Webbera.